Telefoonnummer

06-24768946

email

ingewitjescoaching@gmail.com

Openingstijden

Ma-vr: 9:00-17:00 uur

Nadat wij bij mijn stiefvader weg zijn gegaan zijn wij met een omweg in Dieren komen te wonen.

Verschrikkelijk vond ik het. Ik neem mijn moeder lang kwalijk dat we niet terug naar “ons” dorp terug gaan.

In ons nieuwe huis kan ik maar niet wennen. Mijn dag ziet er elke dag hetzelfde uit.

Ik fiets naar school, naar binnen ga ik niet, en fiets vervolgens weer naar huis. Vertel mijn moeder dat er alweer geen school is. En ga naar boven. In mijn slaapkamerdeur zit een slot. De sleutel draai ik om en de radio gaat keihard. ( Ik denk dat ik de buren hiervoor met terugwerkende kracht alsnog een excuus verschuldigd ben.)

Doordat ik steeds minder vaak onder de mensen ben ontwikkel ik straatvrees en pleinvrees. Ook gebouwen durf ik niet meer in. Vandaar dat ik wel naar school fiets maar er niet naar binnen ga.

Hoe lastig is het als je gevraagd wordt een boodschap te gaan halen en je moet dan over straat een plein oversteken en vervolgens een gebouw in. Soms kom ik weg met een smoes.

“Niet kijken, niet kijken”, zeg ik als een soort mantra tegen mijzelf. Ik zie een groepje jongens staan bij de ingang van de supermarkt. Mijn hart bonkt in mijn lijf. Kotsmisselijk loop ik met een zo groot mogelijke boog om de groep jongens heen.

Mijn hoofd hangt naar beneden.

Eenmaal in de winkel gaat het wel. Ik weet de boodschappen snel te vinden en ga weer naar huis.

“Niet kijken, niet kijken”, dreun ik weer op in mijn hoofd.

Omdat het plein vol lijkt met allemaal mensen loop ik bewust om.

Eenmaal thuis vraagt mijn moeder of het druk was in de supermarkt. “Nee, hoor ik had zin in een wandelingetje.” Ik kijk haar maar niet aan.

Straatvrees je zal het maar hebben!

Ik heb mijzelf na een aantal jaar zelf genezen. Gewoon in een supermarkt gaan werken als bijbaantje. Ja, echt! Twee uur voordat ik aan het werk zou gaan heb ik mijzelf moed ingesproken om naar binnen te gaan. De schuifdeuren gingen van het slot en ik ben naar binnen gegaan. Met een bonkend hart en een droge mond.

Elke keer als ik ging werken werd het makkelijker. Uiteindelijk ben ik mijn straatvrees en pleinvrees gewoon vergeten.

Toch ben ik mij ervan bewust dat het beter was geweest om hier met iemand over te praten. Maar ik voelde mij stom en ik schaamde mij voor mijn angst. Nu niet meer. Soms loop ik nog steeds bewust met een boogje om groepjes mensen heen. Maar ik kijk ze aan en groet ze met een glimlach.

Lieve groetjes,

Inge

Aanbevolen artikelen

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.